Noord-Spanje – Santiago de Compostela

Santiago de Compostela stond al een tijdje op ons lijstje, en vandaag was het zover. Vanaf de camperplaats pakten we de bus richting de stad. Alleen die rit was al een beleving op zich: onderweg zagen we steeds meer pelgrims langs de weg lopen, sommigen alleen, anderen in groepjes, allemaal met dat herkenbare doelgerichte maar ontspannen tempo. Het voelde alsof we langzaam een andere wereld binnenreden.

Couleur Locale
De bus zette ons af bij de oude overdekte markten. Een perfecte plek om de stad binnen te komen. Binnen was het een gezellige drukte: kraampjes vol verse vis, groenten, kazen en vlees, lokale verkopers die luid hun waar aanprezen en overal geuren die je nieuwsgierig maakten. We slenterden er rustig doorheen, keken onze ogen uit en proefden alvast een beetje van het echte Galicië.
Tijd voor koffie. We vonden een klein, lokaal tentje net buiten de drukte. Met een goede koffie, een stuk cake en een plekje in de zon deden we precies waar Spanje zo goed in is: even niets. Mensen keken, het leven voorbij laten trekken, pelgrims met stoffige schoenen en grote glimlachen, locals die hun dagelijkse rondje deden. Het was zo’n moment waarop je denkt: hier hoef ik even helemaal niks anders dan zitten.

Emotie
Daarna dwaalden we zonder plan door de stad. Smalle straatjes, oude gevels, pleinen waar muzikanten speelden en overal weer die pelgrims. De sfeer in Santiago is bijzonder: ontspannen, open en vol verwachting. Er hangt een goede vibe in de stad, alsof iedereen iets deelt, zelfs als je elkaar niet kent.
Op het centrale plein zagen we pelgrims aankomen. Sommigen barstten in tranen uit, anderen vielen elkaar zingend in de armen. Er werd gezongen, gelachen, gehuild. De emotie was bijna tastbaar. Ook al heb je de Camino zelf niet gelopen, je voelt die ontlading en trots vanzelf meekomen. Het gaf ons een speciaal, bijna ontroerend gevoel om daar tussen te staan.
Voor de kathedraal stond een lange rij. In de hitte schoven we langzaam vooruit. Binnen was het indrukwekkend en mooi, maar achter langs het altaar zijn we niet gegaan – veel te druk. Soms is kijken genoeg, zonder alles te hoeven doen..

Paradijs
De lunch was er één om niet te vergeten. Op de binnenplaats van de Parador aten we zoals echte Spanjaarden dat doen: uitgebreid, ontspannen en met fantastische gerechten. Hier voelde je je even onderdeel van het Spaanse leven, omringd door historie, goed eten en dat typische langzame tempo.
Na de lunch maakten we nog een fijne wandeling door de stad en het stadspark. Even weg van de drukte, groen om ons heen, en de dag rustig laten bezinken. Aan het einde van de middag pakten we de bus terug naar de camperplaats.
Met een koel glas wijn voor de camper sloten we deze bijzondere dag af. Santiago de Compostela heeft iets magisch – zelfs voor wie de Camino niet liep. Een stad die je raakt, zonder dat je precies kunt uitleggen waarom.