Er zijn van die reizen die je plant in de veronderstelling dat het “een mooi rondje wordt”. Een paar dagen sturen, wat bergen meepakken, misschien een ferry, goed eten en een biertje op zijn tijd. De Corsica tour begon ook zo, maar wat volgde was iets anders. Duizenden kilometers aan aanrijroute, de ene na de andere col in de Alpen, een onverwacht VIP‑diner op de ferry naar Corsica, een eiland waar rechtuit rijden simpelweg niet bestaat, rallyauto’s die je plannen even volledig irrelevant maken en temperaturen waarbij motorkleding meer op een straf lijkt dan op bescherming. En toch, of misschien juist daarom, werd het precies de reis waar je het voor doet. Een trip waarin alles zit: sturen tot je er scheel van ziet, improviseren als dingen niet lopen zoals gepland, samen lachen om situaties die op dat moment eigenlijk helemaal niet zo grappig zijn, en uiteindelijk thuiskomen met een hoofd vol verhalen en een lichaam dat duidelijk aangeeft dat het genoeg is geweest. Lees mee en ervaar hoe een “simpel rondje Corsica” uitgroeide tot een van de mooiste, zwaarste en meest memorabele motorreizen die je kunt rijden.

Snelweg met een mooi einde
De eerste transitiedag is precies wat je denkt dat het is: geen avontuur, geen romantiek, maar gewoon doorgaan. Tanden op elkaar en rijden. Het soort dag waarop je jezelf meerdere keren hoort denken: waarom ook alweer? En precies op het moment dat je denkt dat het wel mooi is geweest, gooit iemand er nog even de Col de la Colombière in. “Om er lekker in te komen.”
Aan het eind van de dag doet een hotel exact wat het moet doen: bier serveren, eten brengen en niet te moeilijk doen. Er is een garage voor de motoren, een bar voor de rijders en een ontbijt dat de volgende ochtend het leven weer enigszins draaglijk maakt. Het niveau is gezet.

Route des Grandes Alpes
Dag twee is anders. Of tenminste, zo voelt het. We zitten op de Route des Grandes Alpes en ineens gaat het ergens op lijken. Bochten, cols, hoogteverschillen, alles wat je verwacht als je tegen iemand zegt dat je “in de Alpen aan het rijden bent”. Namen vliegen voorbij, de ene col nog indrukwekkender dan de andere, en langzaam verdwijnt het gevoel in je achterwerk naar de achtergrond. Het enige wat telt is het ritme: gas, rem, insturen, kijken, door. Hotel aan het eind van de dag, bier natuurlijk, en iedereen is tevreden. Het zou bijna verdacht worden.

VIPs
Dag drie brengt ons richting Nice. Nog meer Alpen, nog meer cols, en ergens halverwege begint het besef door te dringen dat we nog niet eens op de bestemming zijn. De zee verschijnt, de temperatuur stijgt en ’s avonds rijden we de ferry op. Eerst een biertje, zoals het hoort. Daarna richting restaurant, zonder verwachtingen. Tot we ineens terechtkomen aan een absurd grote ronde tafel onder een kroonluchter waar een paleis zich niet voor zou schamen. De Penguin MC, in groene shirts, midden in een setting waar iedereen zich afvraagt hoe dit in godsnaam zo is gelopen. De kapitein komt een praatje maken, mensen om ons heen kijken alsof we VIP’s zijn, en niemand van ons gaat dat beeld tegenspreken. Soms is geluk gewoon goed getimed.

Heet
De volgende ochtend spoelt Corsica ons uit de boot, letterlijk en figuurlijk. Het is bloedheet. In de ferry was het al warm, buiten is het erger. Iedereen zweet alsof de afgelopen dagen een voorprogramma waren voor deze sauna. Gelukkig ligt het ontbijt op honderd meter van de haven en zitten we daar even later met koffie, uitzicht op zee en het idee dat het leven toch nog ergens goed is.
Dat gevoel verdwijnt zodra we weer opstappen. Corsica heeft namelijk een eenvoudig concept: er bestaat geen recht stuk weg. Echt nergens. Bochten volgen elkaar zo snel op dat je ophoudt te zoeken naar rechte lijnen en gewoon accepteert dat dit het is. Sturen. Alleen maar sturen. De lunch bij een beachclub helpt niet; eigenlijk wil niemand nog weg. Maar ja, je zit in een motorpak, het zweet loopt al langs je rug en de helm moet weer op. Door dus. Gelukkig heeft het hotel een zwembad en verdwijnen we daar massaal in. Met een biertje. Natuurlijk.

Grimmig
Dag vijf gaat verder waar vier ophield. Nog meer bochten, nog meer warmte, nog meer genieten. Lunch op een dorpspleintje onder een parasol. Het soort moment waarop alles klopt en niemand haast heeft. Tot we bij het hotel aankomen en het feestje abrupt stopt. De eigenaar kijkt ons aan alsof we persoonlijk hebben besloten zijn dag te verpesten. Reservering? Welke reservering? Het gesprek wordt langzaam minder vriendelijk en ineens staan we buiten. Op Corsica, zonder hotel. Er volgt een zoektocht waarbij Booking.com eerst hoop geeft en die vervolgens weer vakkundig om zeep helpt. Uiteindelijk, zestig kilometer verder, vinden we een plek die alles goedmaakt: zwembad, goed eten, rust. De avond loopt uit de hand zoals dat hoort. Lokale muziek, lokale drank en het besef dat problemen soms gewoon leiden tot betere verhalen.

Rally
De ochtend daarna voelt als een straf. Hoofden zwaar, beweging traag, en iedereen probeert op zijn eigen manier weer functioneel te worden. Als dat eenmaal gelukt is, komt alles weer terug: ritme, focus, plezier. Tot we stilgezet worden. Weg afgesloten. Eerst irritatie, daarna verbazing: rallyauto’s. En niet een beetje. Vol gas, turbodruk opbouwen en lanceren alsof ze een kanonskogel zijn. Niemand klaagt over het oponthoud. Integendeel. Dit is het soort moment dat je niet kunt plannen en dus precies goed is. Later die dag dient de realiteit zich nog even aan in de vorm van een achterband die de strijd heeft opgegeven. Corsica is genadeloos voor rubber. Maar ook dat wordt opgelost. Nieuwe band, rijder weer op pad, alsof er niets gebeurd is.

Hemelpoort gaat open
De laatste dag op het eiland komt sneller dan verwacht. Nog één keer alles eruit halen, nog één keer sturen alsof het nergens meer om draait. Lunch is goed, de sfeer ontspannen. Aankomst bij de ferry minder sterk. Vertraging. En natuurlijk gaat het regenen. Niet een beetje, maar zoals alleen een mediterrane bui dat kan doen. Binnen een paar minuten is alles nat en is de hitte verdwenen. Aan boord geen koninklijke tafel dit keer, maar dat maakt weinig uit. Bier smaakt hetzelfde en de verhalen beginnen al te groeien.

Franse leven en balkonnetjes
Een dag later Marseille. Ontbijt op een plein, zonnetje, croissant, koffie. Even vergeten dat we eigenlijk al op de terugweg zijn. Met lichte tegenzin stappen we weer op. De Vercors wacht. Balkonwegen, uitgeslepen in rotswanden, zonder veel ruimte voor fouten. Hier wil je scherp zijn. En dat lukt. Het is weer zo’n dag die je eraan herinnert waarom je dit doet. Aan het eind van de dag een hotel dat vooral praktisch is. Niets bijzonders, maar precies goed genoeg.

En dan de laatste dag. Geen bergen, geen uitzicht, geen verrassingen. Gewoon rijden. Naar huis. Iedereen weet wat er moet gebeuren: tanden op elkaar en gaan. De cirkel is rond.

Wanneer gaan we weer?
Thuis komen we aan zoals verwacht: moe, zere kont, lichte hoofdpijn en een lever die betere dagen heeft gekend. Maar ook met het besef dat dit geen gewone reis was. Corsica is heet, onvoorspelbaar en volledig verslavend. Nog nooit zoveel bochten gereden, nog nooit zoveel van jezelf gevraagd op de motor. En ja, er lopen varkens op de weg en ja, je banden hebben het zwaar. Maar dat is precies waarom het goed is.
Want ergens, nog voordat de motor helemaal stil staat, begint het alweer te kriebelen.

Expedition Unlimited – Jouw partner voor de moosite motorreizen!