Sommige reizen beginnen maanden voordat de eerste motor wordt gestart. Deze Noord-Engelandreis was daar een goed voorbeeld van. Achter de schermen had Expedition Unlimited vele uren gestoken in het samenstellen van een route die het beste van de Scottish Borders, het Lake District, de Yorkshire Dales en de North Pennines met elkaar verbond. Niet alleen de wegen werden zorgvuldig geselecteerd, maar ook de lunchlocaties, koffiestops en hotels. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend als je onderweg geniet van een perfecte lunch op een bijzondere locatie of aan het einde van een rijdag aanschuift voor een goed diner, maar daar gaat een flinke hoeveelheid uitzoekwerk aan vooraf. Het resultaat was een route waarin alles klopte: van kronkelende single tracks en spectaculaire passen tot doorwadingen, gravelstroken en uitzichten die soms zo mooi waren dat zelfs de grootste kilometervreter even stopte voor een foto.

Storing
In de week voor het vertrek werd het nog even spannend toen Roberto’s KTM 1290 Super Adventure besloot een eigen persoonlijkheid te ontwikkelen. Onverklaarbare storingen, spontaan uitvallen op de snelweg en een algemeen gevoel van wantrouwen richting elektronica. Na een combinatie van KTM-specialisten, internetwijsheid en een royale hoeveelheid contactspray bleek het probleem opgelost. Althans, voor de duur van de reis. Soms moet je niet te veel vragen stellen als iets ineens weer werkt.

Ferry
Op vrijdag 29 mei verzamelde de groep zich bij de DFDS-ferry in IJmuiden. Het was warm, benauwd en precies op het moment dat iedereen dacht droog aan boord te kunnen gaan, openden de hemelpoorten zich. Gelukkig waren de Gore-Tex pakken beter voorbereid dan hun dragers. De enorme drukte bleek veroorzaakt te worden door de Isle of Man TT. In de terminal en later op de ferry leek het alsof motoren inmiddels het dominante vervoermiddel van Noordwest-Europa waren geworden.

Aan boord volgde het bekende ritueel van motoren vastsjorren tussen auto’s, natte kleding uittrekken en ontdekken dat een hut verrassend snel naar een natte labrador kan ruiken. Op het achterdek werd de eerste dorst gelest terwijl Henk-Jan meldde dat de accu van zijn BMW GS mogelijk zijn pensioen had aangevraagd. Dankzij internet werd een BMW-dealer vlak bij Newcastle gevonden. Probleem voorlopig geparkeerd. Zoals zo vaak op motorreis: de storing was nog niet bewezen, maar de oplossingen waren al uitgebreid besproken.

De gereserveerde tafel in het à-la-carterestaurant bleek een schot in de roos. De Captains Table met uitzicht op zee, goed eten, wijn, port en later de nodige baco’s werd direct afgerekend met het vooroordeel dat motorrijders uitsluitend leven op koffie en tankstationbroodjes. De avond eindigde zoals dat hoort: veel goede verhalen, grootse plannen voor de komende dagen en een Noordzee die zich voorbeeldig rustig hield.

De volgende ochtend begon met een discussie die alleen kan ontstaan op een ferry tussen twee tijdzones: half acht ontbijten, maar volgens welke klok? Uiteindelijk werd er in twee shifts gegeten. Niemand kwam om van de honger en de ferry arriveerde gewoon op tijd in Newcastle.

Omdat we als laatste aan boord waren gegaan, mochten we er ook als laatste af. Daarna volgde een Brexit-demonstratie in praktijkvorm: lange rijen, paspoorten, vragen en controles. Tegen de tijd dat iedereen Engeland binnen mocht, voelde het alsof er al een halve dag gereden was.

Scottish Borders
In Rothbury werden Marcel en Cindy opgepikt bij de eerste doorwading (ford), waarna we al snel de fraaie binnenwegen opzochten. Het links rijden voelde in het begin nog even onnatuurlijk, maar dat verdween snel zodra de eerste mooie bochten zich aandienden. Bij Kielder Forest werd een afgesloten brug ingeruild voor een achttien kilometer lange gravelroute. Vers gestort gravel zorgde voor wat extra uitdaging, maar iedereen kwam er probleemloos en volledig onder het stof doorheen. Zelfs degenen die normaal gesproken liever over asfalt discussiëren dan ernaast rijden.

De lunch bij Kielder Tavern was minder memorabel. Door een tekort aan personeel bleek een aanzienlijk deel van de kaart vooral een theoretisch concept. Wat uiteindelijk verscheen had meer weg van een uit de hand gelopen kipnugget op een broodje dan van een hamburger. Zelfs mayonaise bleek een logistieke uitdaging. Maar goed, als je de enige lunchgelegenheid bent binnen een straal van tientallen kilometers hoef je je over klantbeleving niet al te veel zorgen te maken.

Later op de dag zorgden de Newmill Fords voor het nodige speelplezier. Doorwadingen die oorspronkelijk bedoeld waren om één keer doorheen te rijden werden meerdere keren genomen. Puur voor onderzoeksdoeleinden uiteraard. De ontstane vloedgolven waren een onbedoeld maar zeer gewaardeerd neveneffect.

Na een mooie rit door het glooiende landschap van de Scottish Borders arriveerden we in Moffat. Bier, goed eten, een gitarist die Beatles-nummers speelde en een gezellige mix van locals en Penguins maakten de eerste avond compleet. Tegen het einde van de avond was het lastig vast te stellen wie nu eigenlijk de bezoekers waren.

North Pennines
De route naar Little Langdale voerde een dag later door de North Pennines. Onderweg verloor Marcels achterband langzaam lucht, een souvenir van een eerdere rit. Gelukkig bleek een draagbare compressor opnieuw een waardevolle reisgenoot. Sommige accessoires blijken betrouwbaarder dan de motoren waarop ze worden meegenomen.

Bij een oude loodmijn werd geluncht in de zon, waarna de groep zich opsplitste. Twee deelnemers kozen de reguliere route, terwijl de rest vond dat de Grasshill Causeway een uitstekend idee was. De hoogste berijdbare route van Engeland klinkt immers indrukwekkend. Op papier was het een weg. In werkelijkheid leek het meer op een archeologische opgraving waar toevallig ook motoren overheen mochten rijden.

Na twee kilometer besloten drie BMW GS Adventures dat er een verschil bestaat tussen een avonturenmotor en een berggeit. De resterende zes kilometer werden kritisch geëvalueerd. De uitkomst van die evaluatie was unaniem en niet voor publicatie geschikt. Met veel moeite werden de motoren gekeerd en keerde men terug naar het asfalt, waar vaste grond plotseling weer verrassend veel aantrekkingskracht bleek te hebben.

Via prachtige passen en snelle wegen werd koers gezet naar het Lake District. De omgeving werd steeds mooier en tegelijkertijd steeds drukker. Een lange sliert verkeer achter een auto die zichtbaar iets verbrandde dat nooit in een verbrandingskamer thuishoort, vormde nog een laatste uitdaging. Kilometer na kilometer reden we door een witte rookwolk die zelfs bij een gemiddelde pausverkiezing indruk zou maken.

Uiteindelijk werd het hotel in Little Langdale bereikt, waar goed eten, een fijn terras en een indrukwekkende hoeveelheid whisky de dag afsloten.

Lake District
Maandag liet zich samenvatten in één woord: nat. De wolken hingen laag, de regen viel onafgebroken en zelfs de meest optimistische motorrijder had moeite om daar iets positiefs van te maken. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek na drie kwartier rijden dat Roberto en Gert-Jan ontbraken. Hoe je met twee man ongemerkt uit een groep van acht verdwijnt blijft een fascinerend vraagstuk. Uiteindelijk bleek dat zij al ergens rond de tweede afslag een eigen interpretatie aan de route hadden gegeven.

De rest van de groep bezocht nog de Castlerigg Stone Circle om de goden aan te roepen voor beter weer, maar dat was tegen dovemans oren, het bleef nat. Verder werden alle beroemde passen van het Lake District overwonnen, al was daarvan weinig zichtbaar door regen en mist. De omgeving was ongetwijfeld indrukwekkend. Dat leiden we tenminste af uit de foto’s op internet, want op dat moment konden we ongeveer tot aan onze eigen voorruit kijken.

De lunchstop bij Wasdale Head voelde daardoor als een reddingsoperatie. Natte kleding uit, opwarmen bij de kachel en opnieuw moed verzamelen. Daarna volgde nog een prachtige route door het zuidelijke deel van het Lake District voordat de Hardknott Pass opdoemde. Met stijgingspercentages boven de dertig procent blijft dit een van de meest spectaculaire wegen van Groot-Brittannië. Zelfs in de regen.

De dag werd afgesloten met een onverhard pad vol diepe plassen. Officieel heet dat avontuur. In werkelijkheid zagen we er waarschijnlijk uit als een groep volwassen mensen die eindelijk een maatschappelijk geaccepteerde reden had gevonden om door plassen te rijden.

Gelukkig smaken bier en diner altijd beter na een dag afzien.

Yorkshire Dales
De volgende dag maakte het Lake District veel goed. Zon, droge wegen en schitterende uitzichten zorgden ervoor dat iedereen weer wist waarom hij hier was. Via Windermere, kleine wegen en de Yorkshire Dales werd koers gezet richting Masham. Onderweg zorgden overstroomde stukken weg opnieuw voor natte voeten en fraaie foto’s.

De route over de hoogvlakten van de Yorkshire Dales was ronduit spectaculair. Nauwelijks verkeer, eindeloze uitzichten en alleen af en toe een schaap dat zich afvroeg waarom al die motoren zijn rust kwamen verstoren.

Na de theestop werd de groep opnieuw gesplitst. Uiteraard was er weer een groep die vond dat een onverharde route meer karakter had. Ditmaal werd geleerd dat snelheid soms daadwerkelijk een oplossing is. Een les die in de rest van het leven meestal minder goed uitpakt. Door iets meer tempo te houden kwamen ook de grote BMW’s verrassend soepel door het losse gesteente heen.

Daarna mocht het gas er echt op. Na dagen van kleine weggetjes voelde het heerlijk om de motoren weer even vrij te laten ademen. Opvallend was ook hoe gemakkelijk Cindy zich inmiddels door de groep bewoog. Nieuwkomer of niet, het tempo werd moeiteloos gevolgd. Sterker nog, sommige meer ervaren deelnemers kregen steeds minder gelegenheid om ongevraagd advies te geven, en dat is binnen een motorgroep misschien wel het grootste compliment.

Het historische hotel in Masham vormde een passende afsluiting van opnieuw een prachtige dag. Vrijwel iedereen was tevreden. Behalve Joost. Die had ruzie met zijn maag.

Afscheid
De laatste rijdag begon met een lekke voorband van Cindy. Dankzij de gecombineerde kennis van Marcel, een compressor van Onno en een gezonde dosis routine was het probleem binnen tien minuten opgelost. Daarna volgden nog enkele fraaie doorwadingen voordat het weer langzaam verslechterde.

Bij de hoogstgelegen pub van Engeland was koffie geen luxe maar noodzaak. De temperatuur zakte ruim onder de tien graden en deed eerder denken aan november dan aan juni. Na de lunch werd afscheid genomen van Marcel en Cindy, die terugreden naar hun thuisbasis in Aberdeen.

De rest zette koers naar Newcastle. De terugreis door de douane verliep opvallend soepel. Mogelijk waren de Britse autoriteiten na een week van onze aanwezigheid simpelweg overtuigd geraakt van de voordelen van vertrek.

Op de ferry werd onder het genot van een biertje teruggekeken op een week vol prachtige wegen, uitstekende hotels, verrassend goed eten en een landschap dat soms zelfs zichtbaar was. Eén conclusie werd breed gedragen: naar het Lake District komen we absoluut nog eens terug. Liefst wanneer het uitzicht besluit ook aanwezig te zijn.

De laatste avond verliep zoals de voorgaande. Goed eten, sterke verhalen en nog een laatste baco aan onze vaste tafel met uitzicht op een inmiddels aanzienlijk minder rustige Noordzee.

Die Noordzee bleek vooral voor Onno een uitdaging. Hij ontdekte gedurende de nacht dat hij en een ruwe zee geen natuurlijke bondgenoten zijn. De volgende ochtend verscheen hij echter gewoon weer bij de motoren. Dat is uiteindelijk alles wat telt.

In de regen van IJmuiden namen we afscheid van elkaar en reden huiswaarts met een hoofd vol herinneringen aan een week die alles bood wat een motorreis hoort te bieden: mooie wegen, slecht weer, goede vrienden, technische uitdagingen, sterke verhalen en voldoende bier en baco’s om alles in de juiste verhouding te blijven zien.

De Motoren
En de motoren? Die leverden misschien wel de mooiste les van de week. De KTM van Roberto hield zich na zijn elektronische crisis voorbeeldig. De accu van Henk-Jan overleefde de reis. Marcels achterband bleef koppig lucht verliezen zonder ooit echt leeg te raken. Cindy’s voorband gaf zich uiteindelijk gewonnen. Onno’s versnellingsbak bleef functioneren volgens een logica die alleen de versnellingsbak zelf begreep. En Joost mag zijn cardanas binnenkort preventief vervangen.

Maar de echte winnaars van de week waren uiteindelijk de oudjes van het gezelschap. De veertien jaar oude BMW R1200 GS Adventure van Jacob met ruim 100.000 kilometer op de teller en de vijfentwintig jaar oude Honda Varadero van Gert-Jan reden de complete reis zonder één enkele storing, waarschuwing, foutcode of andere moderne vorm van aandacht vragen.

Het bevestigde nog maar eens een oude motorrijderswijsheid: betrouwbaarheid is geen leeftijd, maar een karaktereigenschap.

Expedition Unlimited – Jouw partner voor de moosite motorreizen!